یادت هست؟

                                                                   ما کوه نورد بودیم!

                                       و تصمیم گرفته بودیم کوهِ زندگی رو با هم طی کنیم

                                       تصمیمی که همه به اون می خندیدند! ...

                                                                          اما ما با هم شروع کردیم

                                        و تو در این مسیر

                                                  همیشه زودتر از من یخ میزدی

                                                                   همیشه زودتر از من جا میزدی

                                                                                       همیشه زودتر لیز میخوردی...

                                       و تنها دستهای من دستهای تو رُ برای نجات میگرفت...

                                       به این فکر میکردم که تو رُ زودتر به قله برسونم

                                       چون طاقتت از من کمتر بود............


                                       عزیزم حالا که منو به پایین پرت کردی از دره شکایتی ندارم...

                                             فقط یک سوال دارم که مثل خوره روحمُ میخوره ...

                                                        چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟


نوشته شده در تاریخ یکشنبه 25 دی 1390    | توسط: نیلوفر    |    اگه توهم این کوه رودیدی نظر بده()