روز اول پیش خود گفتم ....
دیگرش هرگز نخواهم دید......
                                             روز دوم باز می گفتم ...
                                              لیک با اندوه وبا تردید.........
روز سوم هم گذشت اما.....
 بر سر پیمان خود بودم........
                                            ظلمت زندان مرا می کشت...
                                             باز زندان بان خود بودم.........
آن من دیوانه عاصی....
در درونم های وهوی می کرد....
                                             مشت بر دیوار ها می کوفت....
                                             روزنی را جست وجو می کرد.......
در درونم راه می پیمود...
همچو روحی در شبستانی........
                                             بر درونم سایه می افکند.....
                                              همچو ابری در بیابانی....
می شنیدم نیمه شب در خواب...
های های گریه هایش را.....
                                              در صدایم گوش می کردم....
                                              درد سیال صدایش را.....
شرمگین می خواندمش بر خویش....
از چه رو بیهوده گریانی.....
                                             در میان گریه می نالید......
                                             دوستش دارم نمی دانی......؟!!
بانگ او آن بانگ لرزان بود.....
کز جهانی دور برمی خواست....
                                              لیک در من تا که می پیچید....
                                              مرده ای از گور بر می خواست....
مرده ای کز پیکرش می ریخت....
عطرشور انگیز شب بوها.....
                                              قلب من در سینه می لرزید....
در سیاهی پیش می آمد.....       مثل قلب بچه آهو ها..............
جسمش از ذرات ظلمت بود.....
                                                 چون به من نزدیک تر می شد....
                                                 ورطه تاریک لذت بود......
می نشتم خسته در بستر...
خیره در چشمان رویاها........
                                                زورق اندیشه ام آرام....
                                                می گذشت از مرز دنیاها....
باز تصویری غبار آلود .....
زان شب کوچک شب میعاد.....
                                              زان اتاق ساکت سرشار....
                                               از سعادت های بی بنیاد.........
در سیاهی دست های من ....
می شکفت از حس دستانش....
                                             شکل سرگردانی من بود....
                                             بوی غم می داد چشمانش...
ریشه هامان در سیاهی بود...
قلب هامان میوه های نور.......
                                              یکدگر را سیر می کردیم....
                                              با بهار باغ های دور..........
روز ها رفتند ودیگر من....
خود نمی دانم کدامینم......
                                             آن من سرسخت مغرورم.....
                                             یا من مغلوب دیرینم.....
بگذرم گر از سر پیمان.....
می کشد این غم دگر بارم.....
                                           می نشینم شاید او آید ....
                                          عاقبت روزی به دیدارم.....

                                            
                                           

نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 7 دی 1390    | توسط: نیلوفر    |    عزیزم نظر یادت نره...!!!()