خبر به دور ترین نقطه ی جهان برسد...
                                                            نخواست او به من خسته ی بی گمان برسد.......
شکنجه بیشتر از این که پیش چشم خودت
                                                              کسی که سهم تو بوده به دیگران برسد....
چه می کنی اگر او را که خواستی یک عمر.....
                                                                        به راحتی کسی از راه ناگهان برسد........
رها کنی برود از دلت جدا باشد.....
                                                                       به آن که دوست ترش داشته به آن برسد.........
رها کنی بروند و دو تا پرنده شوند......
                                                                        خبر به دور ترین نقطه ی جهان برسد.....
گلایه ای نکنی بغض خویش را بخوری.....
                                                                          که هق هق تو مبادا به گوششان برسد.......
خدا کند که...نه نفرین نمی کنم........
                                                                          نکند به او که عاشق او بوده ام زیان برسد..........
خدا کند فقط این عشق از سرم برود.......
                                                                        خدا کند آن زمان زود تر از راه برسد.........!!!!

(بعضی وقتا برای خوشبختی کسی که دوستش داری باید ازش بگذری من قبلا فکر می کردم نرسیدن دوتا عاشق به


 هم فقط توی داستانا ممکن چون توی واقعیت عاشق اگه واقعا عاشق باشه تمام تلاششو برای این که بتونه کنار


عشقش باشه می کنه اما حالا می بینم نه ...بعضی وقتا روزگار سرنوشت کسائی رو که روحشون به هم گره خورده


 بودو از هم جدا می کنه و تنها چیزی که بعد از رفتن عشقت برات مثل همدم...فقط اشک... اشک.. اشک...)و به این جمله اعتقاد دارم که:

" این عشق برای من هیچ نداشت... فقط ...گل های بالشم را باغبان خوبی بود اشک هایم"

نوشته شده در تاریخ یکشنبه 4 دی 1390    | توسط: نیلوفر    |    زود زود نظر بده....!()